Make your own free website on Tripod.com

North American B-25 Mitchell

Typ : bombowy, szturmowy


Historia powstania i rozwoju

Zaprojektowany w wytwórni north American bombowiec szturmowy został oblatany na początku 1939 roku. Po próbach wprowadzono wiele zmian i ulepszeń, co spowodowało, że pierwszy samolot deryjny został oblatany dopiero w sierpniu 1940. Nieco później nadano mu nazwę Mitchell. Samolot napędzały silniki Wright Cyclone R-2600-9 (1350 KM) i był uzbrojony w 3 karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm i jeden 12,7 mm w tylnym stanowisku. W wersji B-25A dodano opancerzenie kabiny i odporne na przestrzelenia zbiorniki paliwa. W sierpniu 1941 pojawiła się wersja B-25B z mocniejszym uzbrojeniem (12,7 mm) i obrotowymi więeżyczkami strzeleckimi: na grzbiecie i spodzie kadłuba (wysuwana). Pod koniec 1941 roku do produkcji weszła wersja B-25C, którą wyposażono w autopilota i silniki R-2600-29. Niwielką ilość B-25 przerobiono w 1943 roku na wersję rozpoznawczą pod oznaczeniem F-10.

W celu zwiększeniu skuteczności przy atakowaniu celów naziemnych, w wersji B-25G zamontowanu działko typu M-4 kalibru 75 mm w przedniej części kadłuba. Działko było obsługiwane przez nawigatora. W wersji B-25H zachowano działko M-4, ale dodano dodatkowe 4 karabiny maszynowe 12,7 mm w przedniej części kadłuba. Nieznacznie przesunięto tez ku przodowi wieżyczkę grzbietową. Najliczniej produkowaną była wytwarzana od sierpnia 1943 wersja B-25J z 13 karabinami maszynowymi Colt Browning 12,7 mm oraz uchwytami na 1800 kg bomb. Późniejsze wersje miały dodatkowo prowadnice dla 8 pocisków rakietowych kalibru 127 mm.

Ogółem wyprodukowano 9800 samolotów wszystkich wersji.
W służbie po raz pierwszy pojawiły sie latem 1941 roku w amerykańskiej 17 Grupie Bombowej, a po ataku Japończyków na Pearl Harbour patrolowały Ocean Spokojny w poszukiwaniu japońskich okrętów podwodnych. Najbardziej znaną akcją bojową B-25 było bombardowanie Tokio i inyych miast japońskich w kwietniu 1942 przez 16 Mitchelli. Do tej akcji samoloty startowały z lotniskowca Hornet znajdującego się w odległości około 1000 km od brzegów japońskich.

Bombowce dostarczane od jesieni 1942 do Angliioznaczano jako Mitchelll Mk. I (B-25B), Mitchell Mk. II (B-25C i D) i Mitchell Mk. III (B-25J). Ogółem dostarczono około 800 maszyn. Używane były głównie do bombardowania celów naziemnych w północnej Francji, a później do wspierania alianckich wojsk lądowych.

W 1942 roku, w ramach akcji Lend-Lease, około 800 samolotów dostarczono do ZSRR.

Polacy na Mitchellach

5.09.1943 polski 305 Dywizjon Bombowy został przeniesiony z Lotnictwa Bombowego do Lotnictwa Taktycznego (TAF). Równocześnie Dywizjon przebrojono na samoloty Mitchell Mk. II. W czasie trzymiesięcznego użytkowania tych samolotów wykonywano loty nad północną Francją (okolice Calais), gdzie atakowano cele naziemne, a szczególnie budowane wyrzutnie pocisków V-1 oraz dalekosiężne baterie nadbrzeżne.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja:

Napęd: 2 silniki gwiazdowe Wright Cyclone R-2600-29 o mocy maksymalnej 1850 KM każdy

Uzbrojenie: 5 karabinów maszynowych Colt Browning kalibru 12,7 mm oraz maksymalnie 2700 kg bomb

Dane techniczne:

Rozpiętość 20,59 m
Długość 16,46 m
Wysokość 4,81 m
Powierzchnia nośna 56,67 m2
Masa własna 7260 kg
Masa całkowita 10890 kg
Prędkość maksymalna 422 km/h
Prędkość minimalna  
Prędkość wznoszenia 9,55 m/s
Pułap praktyczny 6100 
Zasięg normalny 2630 km

Powrót do samolotów amerykańskich

Powrót do strony głównej