Make your own free website on Tripod.com

Goodyear FG/F2G Corsair

Typ: myśliwski pokładowy

 

Opis powstania i rozwoju

Dzięki znakomitym osiągom i walorom bojowym samolotu Vought F4U Corsair były intensywnie używane na frontach II wojny światowej, zarówno przez amerykańską marynarkę wojenną (US Navy) i korpus piechoty morskiej (US Marine Corps) jaki przez brytyjskie lotnictwo morskie (Fleet Air Arm). Ogółem Corsairy wykonały w czasie II wojny światowej ponad 64 lotów operacyjnych, w tym około 9500 z pokładów lotniskowców. Mało znany jest fakt, że w produkcji Corsairów, oprócz macierzystych zakładów Vought, brały również udział inne firmy, min. Goodyear Aircraft Corporation, która wyprodukowała łącznie ponad 4000 Corsairów z łącznej liczby 10500. Zakłady Goodyear rozpoczęły ich produkcję w 1942 roku w wersji FG-1, analogicznej do F4U-1, ale z nieskładanymi skrzydłami. Produkowane były również FG-1C (F4U-1C) i FG-1D (F4U-1D), których 977 otrzymała FAA, gdzie służyły pod oznaczeniem Corsair Mk. I. Gdy w zakładach Vought weszła do produkcji udoskonalona wersja F4U-4, również Goodyear podjął jej produkcję jako FG-4, wykonując do końca wojny 200 samolotów.

W początkach 1944 roku dowództwo marynarki zwróciło się do zakładów Goodyear o opracowanie zmodyfikowanej wersji samolotu, przystosowanej do zwalczania z niskiego lotu japońskich samolotów samobójczych, które już w tym czasie stanowiły poważne zagrożenie. Aby zapewnić wysokie osiągi zaproponowano użycie do napędu  silnika Pratt-Whittney R-4360-4 Wasp Major o układzie poczwórnej gwiazdy (4x7 cylindrów) i o mocy aż 2210 kW. Była to ówcześnie najsilniejsza jednostka napędowa. Silnik zabudowano na jednym z seryjnych samolotów FG-1, który w ten sposób stał się prototypem nowej wersji, XFG-2-1. Po jego oblocie w marcu 1944, Goodyear otrzymał zamówienie na 418 samolotów w wariancie lądowym F2G-1 i 10 pokładowych F2G-2. Wariant pokładowy miał mieć skrzydła składane hydraulicznie i mial być wyposażony w hak do lądowania. Poza tym oba warianty były niemal identyczne, ale różniły się znacznie od poprzednich wersji Corsaira, głównie obniżoną tylną częścią kadłuba i kroplową osłoną kabiny pilota, zapewniającą pełną widoczność. Ta wersja Corsaira nie zdążyła wejść do służby przed końcem wojny. Do tej chwili wyprodukowano tylko 5 egzemplarzy F2G, po czym produkcję przerwano.

Dane taktyczno techniczne

Konstrukcja:

Napęd (F2G): silnik Pratt-Whittney R-4360-4 Wasp Major o układzie poczwórnej gwiazdy (4x7 cylindrów) i o mocy aż 2210 kW

Uzbrojenie: w wersji FG-1D: 6 karabinów 13 mm w skrzydłach i 8 pocisków rakietowych HVAR 127 mm. Zamiast rakiet samolot mógł zabrać 2 bomby 420-725 kg lub dwa dodatkowe zbiorniki paliwa po 500 dm3.

Dane techniczne:

Długość 10,3 m
Rozpiętość 12,5 m
Wysokość 4,1 m
Powierzchnia nośna  
Masa własna 4640 kg
Masa całkowita 6986 kg
Prędkość maksymalna 693 km/h
Prędkość minimalna  
Wznoszenie 22 m/s
Pułap normalny 11800 m
Zasięg maksymalny 3150 km

Powrót do samolotów amerykańskich

Powrót do strony głównej