Make your own free website on Tripod.com

Consolidated TBY Sea Wolf

Typ: torpedowo-bombowy

Opis powstania i rozwoju

W 1939 na zamówienie US Navy opracowano dwa konkurencyjne projekty uniwersalnych pokładowych samolotów torpedowo-bombowych (TB): Grumman TBF Avenger i Vought TBU Sea Wolf. Los sprawił, że pierwszy z nich zyskał sobie nieśmiertelną sławę, a drugi zszedł ze sceny II wojny światowej niemal niezauważony. Prototyp XTBU-1 zamówiono w wytwórni Chance-Vought Aircraft Co. w kwietniu 1940, niemal równocześnie z prototypem XTBF-1, a oblot Sea Wolfa nastąpił w grudniu 1941, 4 miesiące po oblocie Avengera.

Rozpoczęte w 1942 roku próby samolotu wykazały, że Sea Wolf nie tylko jest znakomitym samolotem torpedowo-bombowym, ale własnościami i osiągami znacznie przewyższa swojego rywala TBF-1 Avenger. Szczególnie imponująca była jego prędkość maksymalna - 500 km/h - o 70 km/h większa od Avengera. US NAvy rozpoczęła starania o skierowanie TBU do produkcji seryjnej. Było to jednak niemożliwe, gdyż zakłady Vought nie miały wolnych mocy produkcyjnych. Zapadła decyzja ulokowania zamówienia w zakładach Consolidated, które miały podjąć produkcję w nowo otwartych zakładach w Allentown. 06.09.1943 podpisano umowę na dostawę 1100 samolotów oznakowanych TBY-2. Różniły się one od pierwowzoru silniejszym uzbrojeniem (2 dodatkowe karabiny 12,7 mm pod skrzydłami), opancerzeniem kabiny załogi, protektorowanymi zbiornikami i zainstalowanym radarem, z anteną w owiewce na krawędzi natarcia zewnętrznej części prawego skrzydła. Do końca wojny wyprodukowano tylko 180 samolotów, po czym produkcję przerwano. Pierwsze seryjne TBY-2 zostały dostarczone w listopadzie 1944, ale żaden z nich nie został użyty operacyjnie.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: trzymiejscowy, jednosilnikowy, wolnonośny średniopłat o konstrukcji metalowej. Trójdzielny płat o obrysie trójkątnym (z krawędzią natarcia prostopadłą do osi kadłuba) miał powiększony wznios części skrajnych, które były składane do góry do hangarowania. Pod płatem w kadłubie była zamykana komora bombowa mogąca pomieścić bombę 800 kg. Nad płatem mieściła się kabina załogi z osłoną, zakończoną obrotową wieżyczką strzelecką. Usterzenie klasyczne, wolnonośne miało duże wydłużenie podobnie jak skrzydło. Podwozie z kółkiem ogonowym było całkowicie chowane w locie; podwozie główne chowało się do tyłu w skrzydła, z obrotem o 900. Samolot miał wysuwany hak do lądowania.

Napęd: gwiazdowy silnik Pratt-Whittney R-2800 Double Wasp o mocy 1480 kW, śmigło trójłopatowe, przestawialne

Uzbrojenie: 1 stały karabin 12,7 mm w przodzie kadłuba, taki sam karabin w wieżyczce i ruchomy karabin 7,6 mm w dolnym stanowisku.

Dane techniczne:

Długość 12.0 m
Rozpiętość 17.4 m
Wysokość 4.7 m
Powierzchnia nośna m2
Masa własna 5004 kg
Masa całkowita 8386 kg
Prędkość maksymalna 492 km/h
Prędkość przelotowa 270 km/h
Wznoszenie 8.7 m/s
Pułap normalny 8300 m
Zasięg 2400 km

Powrót do samolotów amerykańskich

Powrót do strony głównej