Make your own free website on Tripod.com

British Taylocraft Auster

Typ: samolot współpracy z artylerią

Opis powstania i rozwoju

Jeszcze przed wojną był budowany w Anglii (w zakładach Taylocraft Aeroplanes, z licencji amerykańskiej) lekki samolot dwumiejscowy, znany jako Taylocraft Auster. Auster C wyposażony był w silnik amerykański Lycoming o mocy 55 KM. W 1940 r zastosowano angielski silnik Cirrus Minor (90 KM) i tak powstał Auster D. W 1940 r powstały samoloty Auster I przeznaczone już tylko dla wojska, z silnikiem Cirrus Minor. W 1942 r opracowano nawą wersję Auster II, ale z powodu braku silników amerykańskich (Lycoming 130 KM) wykonano tylko dwa samoloty. W dużej liczbie był produkowany Auster III z silnikiem Gipsy Major I (130 KM). Gdy w 1943 roku silniki amerykańskie (Lycoming 130 KM) zaczęły znów napływać do Anglii powstał Auster IV, w którym powiększono kabinę do 3 miejsc. W 1944 r powstała wersja Auster V, różniąca się od poprzedniej przyrządami i wyposażeniem do lotów bez widoczności. Produkowana tuż po wojnie ulepszona wersja z silnikiem Gipsy Major nosiła oznaczenie Auster AOP-6 i była produkowana do 1953 r. Ogółem wyprodukowano 1900 maszyn Auster (od I do AOP-6). Pierwsze samoloty Auster C przejął RAF na początku wojny do służby komunikacyjnej i łącznikowej. W 1940 r przejęto kilka samolotów Auster D dla przeprowadzenia doświadczeń we współpracy lotnictwa z artylerią. Na podstawie tych doświadczeń utworzono w lipcu 1941 r pierwszy dywizjon współpracy z artylerią nr 651 (nazwany w Anglii AOP, czyli Air Observation Post). Dywizjon był wyposażany już w seryjne samoloty Auster I, które następnie wymieniano na nowsze wersje. Operacyjnie pierwszy raz użyto samolotów Auster I podczas walk z Niemcami w Północnej Afryce, a później na wszystkich frontach zachodnich.

Polacy na Austerach

Przygotowujący się do działań bojowych II Korpus Polski nie posiadał jednostki lotniczej do współpracy z artylerią. Wszyscy piloci przedwojenni oraz wyszkoleni w Anglii byli kierowani bezpośrednio do jednostek bojowych: myśliwskich i bombowych. Dlatego w połowie 1944 r pewna liczba oficerów artylerii II Korpusu odbyła przeszkolenie pilotażowe i specjalistyczne. We wrześniu 1944 roku utworzony został 663 Dywizjon Współpracy z Artylerią. Zadaniem pilotów tego dywizjonu były loty na małej wysokości w rejonie działania artylerii i wskazywanie jej ce1ów oraz korygowanie ognia. Dywizjon używał początkowo samolotów Taylocraft Auster III, a później także nowych wersji: Auster IV i Auster V. Pierwsze loty bojowe polskie Austery wykonywały na korzyść 10 Korpusu Brytyjskiego, ale od 13 lutego 1945 r współpracowały już z artylerią II Korpusu Polskiego. Szczególnie intensywne loty prowadzono podczas bitwy o Bolonię we Włoszech wiosną 1945 r. Podczas działań bojowych jeden pilot został zestrzelony.

Dane taktyczno techniczne

Konstrukcja: mieszana, kadłub spawany z rur stalowych, kryty płótnem. Skrzydła drewniane, kryte płótnem. Usterzenie o płaskim profilu spawane z rur stalowych, kryte płótnem

Napęd: silnik Lycoming 0-290-3, chłodzony powietrzem o mocy max. 130 KM.

Uzbrojenie: brak

Dane techniczne:

Długość 6,83 m
Rozpiętość 10,97 m
Wysokość 2,34 m
Powierzchnia nośna 15,5 m2
Masa własna 500 kg
Masa całkowita 770 kg
Prędkość maksymalna 209 km/h
Prędkość przelotowa 177 km/h
Wznoszenie 4 m/s
Pułap normalny 4000 m
Zasięg 480 km

Powrót do samolotów angielskich

Powrót do strony głównej