Make your own free website on Tripod.com

Blackburn B-24 Skua

Typ: bombowy, nurkujący

Opis powstania i rozwoju

 Drugim, obok samolotów torpedowych, specyficznym rodzajem lotnictwa morskiego w okresie II wojny światowej były bombowce nurkujące. Stanowiły skuteczny środek zwalczania np. jednostek pływających przeciwnika. Przykładem takiego samolotu z początkowego okresu wojny był właśnie Skua. Był to pierwszy wolnonośny dolnopłat z chowanym podwoziem zastosowany w brytyjskim lotnictwie morskim. Skua został zaprojektowany wg wytycznych  WTT nr 0.27/34 na bombowiec nurkujący, mogący pełnić również funkcję myśliwca pokładowego. Prototyp oblatano 09.02.1937. W wyniku pomyślnych prób zamówiono 190 samolotów seryjnych. Jedyną poważniejszą zmianą (oprócz zmiany silnika) było wygięcie końcówek płatów w górę dla poprawienia stateczności poprzecznej. Pierwszy seryjny Skua został oblatany 28.08.1938, reszta została dostarczona w okresie październik 1938-marzec 1940. Wyposażono w nie dywizjony nr 800 i 803 na lotniskowcu Ark Royal i potem 801 (Furious) i 806. Jako myśliwiec Skua był już przestarzały, tym niemniej ten właśnie samolot odniósł pierwsze brytyjskie zwycięstwo powietrzne w II wojnie światowej, zestrzeliwując niemiecki Do-18 w dniu 25.09.1939. Sukcesy odnosiły Skua również jako bombowce nurkujące. W dniu 10.04.1940 16 samolotów tego typu z dywizjonów 800 i 803 zatopiło w norweskim porcie Bergen niemiecki krążownik Königsberg ze stratą jednego samolotu. Skua brały również udział w osłonie ewakuacji brytyjskich wojsk z regionu Dunkierki oraz na Morzu Śródziemnym, gdzie zniszczyły francuski pancernik Richelieu należacy do rządu Vichy. W 1941 roku samoloty Skua wycofano z akcji bojowych i przesunięto do zadań treningowych.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: dwumiejscowy samolot jednosilnikowy o konstrukcji całkowicie metalowej z pracującym pokryciem, wolnonośne skrzydła o obrysie trapezowym wyposażone były w klapy wyporowe obniżające prędkość lądowania i pełniące rolę hamulców przy nurkowaniu. Kadłub konstrukcji półskorupowej, podzielony na dwa wodoszczelne przedziały, mieścił 2 osoby w kabinie z długą osłoną z charakterystycznym, jakby pochylonym do przodu wiatrochronem. Usterzenie wolnonośne, klasyczne z zespołem usterzenia pionowego wysuniętym do przodu i uzupełnionym dodatkową płetwą przeciwkorkociągową pod skrzydłem pod tyłem kadłuba. Podwozie główne wciągane w skrzydła. Zewnętrzne części skrzydeł składane do tyłu do hangarowania. 

Napęd: silnik gwiazdowy , chłodzony powietrzem z osłoną NACA Bristol Mercury IX o mocy 6235 kW (w  prototypie) lub Perseus XII o mocy 665 kW (w produkcji seryjnej), śmigło trójłopatowe, przestawialne.

Uzbrojenie: 4 stałe karabiny maszynowe 7,7 mm w skrzydłach i jeden ruchomy karabin Levis 7,7 mm w tylnym stanowisku strzeleckim. , bomba 225 kg.

Dane techniczne:

Długość 10,85 m
Rozpiętość 14,1 m
Wysokość 3,8 m
Masa własna 2490 kg
Masa całkowita 3730 kg
Prędkość maksymalna 362 km/h
Prędkość przelotowa 266 km/h
Pułap normalny 6150 m
Zasięg 1220 km

Powrót do samolotów angielskich

Powrót do strony głównej