Make your own free website on Tripod.com

Loire Lo-130

Typ: łódź latająca

 

Opis powstania i rozwoju

Ze wszystkich francuskich łodzi latających najczęściej używana była mała łódź Loire-130, zbudowana wg wymagań taktyczno-technicznych z 1933, jako patrolowy wodnosamolot katapultowy. Aż sześć różnych prototypów rywalizowało w spełnieniu tych wymagań i dopiero w 1936 admiralicja francuska uznała wyższość Loire-130 nad konkurentami, co wyraziło się złożeniem zamówienia na 45 maszyn. Prototyp został oblatany 19.11.1934. Samolot był budowany w dwóch odmianach: M - dla metropolii i C - dla kolonii. Te drugie miały większe chłodzenie silnika, co wpływało na niewielkie zmniejszenie prędkości. Ogółem zamówiono 150 samolotów tego typu, ale liczba samolotów dostarczonych do jednostek była raczej niższa (100-120). Łodzie Loire-130 służyły jako samoloty katapultowe min. na lotniskowcu wodnopłatowców Commandant Teste, pancernikach Dunkerque i Strasbourg, krążowniku Joanna D'Arc oraz w eskadrach lotnictwa przybrzeżnego. Loire-130 w odmianie kolonialnej (130C) służyły w różnych eskadrach w Afryce Zachodniej, w Syrii, na Martynice i w Indochinach. Z powodu skomplikowanej sytuacji politycznej Francji, niektóre z tych wodnosamolotów przeżyły niezwykłe przygody. Tak np. Loire-130C z eskadry 18H w Dakarze należącej do lotnictwa morskiego kolaboranckiego rządu Vichy, brały udział w walkach przeciw flocie brytyjskiej z Sierra Leone. Załogom innych Loire-130 udało się uciec (np. z Karuba na Maltę, z Martyniki do Brytyjskich Indii Zachodnich, z Trypolisu do Palestyny) i przejść na stronę Aliantów. Loire-130 odznaczały się dużą żywotnością, jednakże brak części zamiennych powodował ich wyłączenie z eksploatacji. Tym niemniej wiele z tych samolotów doczekało końca wojny, a ostatni z nich latał w Indochinach (Wietnamie) jeszcze w końcu 1949.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: łódź latająca konstrukcji całkowicie metalowej, z płóciennym pokryciem skrzydeł i usterzenia. Skrzydła składały się do tyłu - do hangarowania. Dwuredanowa łódź-kadłub miała charakterystyczne zwężenie z przodu, co zapewniało bardzo dobrą widoczność do dołu z poszerzonej, oszklonej kabiny. Załoga składała się w zasadzie z trzech osób, ale w kadłubie było miejsce dla 4 pasażerów, co umożliwiało zastosowanie wodnosamolotu do celów łącznikowych. Dla kierunkowego dostatecznienia Loire-130, na końcach statecznika poziomego zabudowano dodatkowe stateczniki pionowe. Silnik zabudowany był na wsporniku nad środkową częścią płata.

Napęd: 12-cylindrowy, chłodzony cieczą silnik tłokowy Hispano-Suiza 12 Xirsi o mocy 530 kW z pchającym trójłopatowym śmigłem

Uzbrojenie: 2 karabiny maszynowe Darne 7,5 mm w stanowisku dziobowym i oszklonej (obrotowej) wieżyczce na grzbiecie kadłuba oraz 2 bomby po 75 kg na wyrzutnikach z boku kadłuba

Dane techniczne:

Długość 11,3 m
Rozpiętość 16,0 m
Wysokość 4,0 m
Powierzchnia nośna  
Masa własna 2050 kg
Masa całkowita 3255 kg
Prędkość maksymalna 220 km/h
Prędkość przelotowa 193 km/h
Czas wznoszenia na 3000 m 12 min.
Pułap normalny 6000 m
Zasięg 1125 km

Powrót do samolotów francuskich

Powrót do strony głównej