Make your own free website on Tripod.com

Beresniak-Isajew BI-1

Typ: myśliwiec rakietowy

Opis powstania i rozwoju

Poza III Rzeszą, Związek Radziecki był w czasie wojny jedynym krajem, w którym idea użytkowego samolotu z napędem wyłącznie rakietowym, dojrzała do realizacji. Prace w tym kierunku, prowadzone tam od wczesnych lat trzydziestych, nabrały rozmachu w 1934 roku, kiedy utworzono Instytut Napędu Odrzutowego RNII (Reaktiwnyj Nauczno-Isliedowatielskij Institut). Zajmowano się tam głównie pociskami rakietowymi, jednakże w 1936 roku zastępca dyrektora naukowego instytutu, Sergiusz Korolow, zaproponował podjęcie tematu zastosowania silnika rakietowego do napędu samolotu myśliwskiego. Ze względu na zbyt wygórowane założenia projektu RP-218 nie można było zrealizować, natomiast udało się wykonać próby w locie szybowca SK-9 z silnikiem rakietowym ORM-65 na ciekłe paliwo dwuskładnikowe, o ciągu 1,75 kN, a później również z silnikiem RDA-1-150, zaprojektowanym przez zespół Duszkina i Isajewa w RNII. Próby RP-318 (oficjalne oznaczenie szybowca), prowadzone w 1940 roku, zachęciły inż. Aleksandra Bieriezniaka, aerodynamika z Akademii Żukowskiego, do opracowani projektu samolotu myśliwskiego napędzanego silnikiem Duszkina i Isajewa, którzy w tym czasie pracowali nad ulepszoną jego wersją D-1A-1100 o ciągu 10,8 kN. Dla projektu uzyskano aprobatę samego Stalina.

Próby samolotu rozpoczęto od lotów bezsilnikowych. BI, pilotowany przez B.Kudrina, wzleciał pierwszy raz 10.09.1941 na holu za bombowcem Pe-2. W tym czasie trwała już wojna i wobec zbliżania się wojsk niemieckich do Moskwy dalsze prace przeniesiono w okolice Swierdłowska. Tam próby kontynuował pilot Grigorij Bachcziwandżi. Na początku maja 1942 roku wykonał krótki skok, a 15.05.1942 odbył na trzecim prototypie pierwszy, trwający 3 minuty i 9 sekund, lot zakończony połamaniem podwozia. Stopniowo podnoszono prędkość lotu. 27.03.1943 w locie z prędkością około 800 km/h na wysokości 2000 m samolot z niewyjaśnionych przyczyn uległ katastrofie i pilot poniósł śmierć. Próby kontynuowano jeszcze do 1945 roku, kiedy to zadecydowano o zaprzestaniu rozwijania konstrukcji.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: jednosilnikowy, jednomiejscowy wolnonośny dolnopłat konstrukcji całkowicie drewnianej z pokryciem sklejkowym (stery i lotki kryte płótnem). Skrzydła trapezowe, proste, z lekkim wzniosem, były wyposażone w klapy krokodylowe. Kadłub mieścił przed płatem kabinę pilota z osłoną odsuwaną do tyłu. Usterzenie klasyczne: statecznik poziomy był usztywniony zastrzałami i miał kołowe płyty brzegowe poprawiające stateczność kierunkową i podłużną. Podwozie trójpodporowe z kółkiem ogonowym i kołami głównymi wciąganymi w skrzydła. W pewnych fazach prób koła zastępowano płozami. Silnik mieścił się w samym końcu kadłuba, wewnątrz którego przed i za kabiną umieszczone były zbiorniki składnika palnego (nafty) i utleniacza (kwasu azotowego), jak również zbiorniki sprężonego powietrza do napędu podwozia i klap.

Napęd: silnik rakietowy D-1A-1100 o ciągu 10,8 kN

Uzbrojenie: miało składać się z dwóch działek SzWAK 20 mm w dziobie kadłuba

Dane techniczne:

Długość 6,4 m
Rozpiętość 6,5 m
Wysokość 2,1 m
Powierzchnia nośna m2
Masa własna 960 kg
Masa całkowita 1683 kg
Prędkość maksymalna 990 km/h
Prędkość minimalna km/h
Wznoszenie 80 m/s
Pułap normalny m
Czas trwania lotu silnikowego 8-15 min