Make your own free website on Tripod.com

Consolidated PB4Y Privateer

Typ: patrolowo-bombowy

PB4Y Privateer N6884c

Opis powstania i rozwoju

Brak odpowiedniej liczby łodzi latających, zdolnych do patrolowania dużych akwenów (np. Atlantyku) w celu poszukiwania i zwalczania niemieckich okrętów podwodnych, skłaniał aliantów do zastosowania w tym celu samolotów lądowych (Niemcy wykorzystali to stosując do podobnych celów samolot Fw-200 Condor). Już od lata 1941 roku Dowództwo Obrony wybrzeża RAF wprowadziło do akcji samoloty Liberator I (w zasadzie identyczne z używanymi przez USAAF samolotami Liberator B-24A). Dywizjon 120, wyposażony w te samoloty, działał nad północnym Atlantykiem, gdzie alianckie konwoje były najbardziej zagrożone ze względu na brak osłony z powietrza. Na podstawie tych doświadczeń również US Navy zaczęła w 1942 roku używać Liberatorów, oznaczonych PB4Y-1, jako patrolowo-bombowych. W następnym roku marynarka USA przejęła również samoloty B-24D należące do USAAF i służące do zwalczania okrętów podwodnych. Zostały one przemianowane także na PB4Y-1. Razem było tych samolotów około 1000. W maju 1943 wytwórnia Consolidated otrzymała zamówienie na ulepszony wariant samolotu, oznaczony PB4Y-2 Privateer. Pierwszy z trzech prototypów oblatano 20.09.1943. Tylko niewielka liczba samolotów tego typu weszła do służby do końca wojny. Równocześnie zbudowano kilkadziesiąt samolotów w wersji transportowej RY-3. Samoloty te były używane jeszcze po wojnie, do lat pięćdziesiątych, min. przez lotnictwo francuskie w czasie wojny w Indochinach.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: Privateer zachował skrzydła i podwozie Liberatora, ale różnił się od niego przedłużonym kadłubem, a przede wszystkim pojedynczym, wysokim usterzeniem pionowy

Napęd: Ponieważ samolot miał być używany raczej na małych wysokościach, napędzające go 4 gwiazdowe silniki Pratt-Whittney R-1830-94 Twin Wasp (2x1000 kW) zostały pozbawione sprężarek, co wpłynęło na zmianę kształtu osłon - przekrój ich miał kształt elipsy o dłuższej osi  pionowej 

Uzbrojenie: 12 ruchomych karabinów maszynowych 12,7 mm rozmieszczonych po dwa w obrotowych wieżyczkach - dziobowej, drugiej grzbietowej i tylnej, a także w dwóch kroplowych stanowiskach po bokach kadłuba, 5800 kg bomb zwykłych lub głębinowych. Do pomocy przy wyszukiwaniu okrętów podwodnych służył radar typu ASV w kroplowej owiewce wysuwanej ze spodu przedniej części kadłuba

Dane techniczne:

Długość 22,7 m
Rozpiętość 33,5 m
Wysokość 9,2 m
Powierzchnia nośna m2
Masa własna 17000 kg
Masa całkowita 29500 kg
Prędkość maksymalna 380 km/h
Prędkość przelotowa 225 km/h
Pułap normalny 6300 m
Zasięg 4500 km

Powrót do samolotów amerykańskich

Powrót do strony głównej