Make your own free website on Tripod.com

Jermolajew Jer-2

Typ: Średni, nocny, bombowy dalekiego zasięgu

Opis powstania i rozwoju

Prace przy dokumentacji konstrukcyjnej i budowę prototypu DB-240 zakończono na początku 1940 r. Samolot noszący oznaczenie DB-240 był projektowany pod kierunkiem inż. W. G. Jermołajewa na bazie doświadczalnego samolotu „Stal-7" konstrukcji R. L. Bartiniego. W październiku 1940 r. DB-240 po krótkotrwałych próbach został skierowany do produkcji seryjnej, otrzymując oznaczenie Jer-2. Do jednostek lotnictwa bombowego pierwsze samoloty przekazano w przededniu wojny. Utworzono dwa pułki bombowe uzbrojone w 120 samolotów Jer-2. Po wybuchu wojny Jer-2 operowały na głównej linii natarcia wojsk niemieckich na Białorusi i Ukrainie, bombardując kolumny pancerne i zmotoryzowane, transport i zaplecze przeciwnika. 8 sierpnia startując z wyspy Sarema u wybrzeża Estonii, eskadra Jer-2 dokonała nocnego nalotu na Berlin lecąc w zespole wraz z bombowcami Ił-4. Naloty na Berlin powtarzano wielokrotnie. W ciężkich walkach pod Woroneżem, Tułą i Moskwą, samolotów Jer-2 użyto do bezpośredniego wsparcia frontu w uderzeniach wymierzonych przeciwko broni pancernej i w atakach szturmowych na umocnienia.
Na tyłach przeciwnika samoloty bombardowały węzły komunikacyjne i zgrupowania wojsk. Pierwsze Jer-2 wyposażono w silniki M-105 o mocy 772 kW (1050 KM). Kolejne serie samolotów od 1943 r. otrzymały silniki Acz-30B o mocy 1 103 kW (ł500 KM) na paliwo ciężkie (nafta) i wzmocnione uzbrojenie strzeleckie. W latach 1942-1944 na samolocie Jer-2 wprowadzono zasadnicze zmiany w konstrukcji kadłuba, skrzydła i podwozia. Na kilku doświadczalnych egzemplarzach przebadano w locie prototypy unikalnych silników wysokoprężnych. Opracowano także odmianę samolotu Jer-4, który pozostał do końca wojny w fazie prób. Jer-2 po raz ostatni zostały użyte w walkach na Dalekim Wschodzie (Mandżuria) przeciwko japońskim siłom Armii Kwantuńskiej. 

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: Całkowicie metalowy, wolnonośny średniopłat, z podwójnym usterzeniem i chowanym podwoziem. Kadłub półskorupowy segmentowy. Płat trójdzielny o złożonej dźwigarowej konstrukcji w części centralnej przykadłubowej o charakterystycznym załamaniu.

Napęd: Dwa rzędowe 12-cylindrowe silniki ACz-30B (M-30B) o mocy 1 103 kW (1500 KM). Śmigła
metalowe trójłopatowe, przestawialne, dwuzakresowe typ: AW-5LW-116 lub WISz-24.

Uzbrojenie: 1 karabin maszynowy UBK 12,7 mm, 1 karabin maszynowy UBT 12,7 mm, 1 działko SzWAK 20 mm, bomby 1000-5000 kg

Dane techniczne:

Długość 16,42 m
Rozpiętość 23,00 m
Wysokość 4,55 m
Powierzchnia nośna 73,1 m2
Masa własna kg
Masa całkowita 14850 kg
Prędkość maksymalna 446 km/h
Prędkość minimalna 140 km/h
Czas wznoszenia na 5000 m 30 min
Pułap normalny 7700 m
Zasięg 5000 km

Powrót do samolotów radzieckich

Powrót do strony głównej