Make your own free website on Tripod.com

Mikojan/Gurewicz I-224

Typ: myśliwsko-przechwytujący

Opis powstania i rozwoju

Rezygnacja z produkcji seryjnej samolotu I-222 i bliski koniec wojny nie spowodowały zaprzestania rozwoju samolotów myśliwskich serii A. Kolejnym doświadczeniem w pracy OKB Mikojana stał się 4A (przy tym skorygowano oznaczenia z literą "I", dopasowuje do oznaczeń "A": 4A nazwano inaczej I-224). Otrzymał on inny silnik- AM-39FB z nowocześniejszymi sprężarkami TK-300B oraz śmigło z łopatami o niespotykanej dotąd szerokości 40 cm znacznie skuteczniejszymi w rozrzedzonej atmosferze. W wyglądzie zewnętrznym najbardziej widoczne różnice między 4A oraz 3A to szerokie łopaty śmigła i znacznie większa chłodnica kadłubem samolotu. Próby w locie, które 4A przeszedł jesienią 1944 r., wykazały jego wysokie charakterystyki. Samolot ten oblatywali Igor Szelest i Aleksiej Jakimow. W kolejnym locie wskutek awarii sprężarki zapalił się silnik i Jakimow musiał opuścić samolot ze spadochronem. I-224 to ostatni z silnikiem tłokowym stratosferyczny samolot OKB Mikojana i Guriewicza.

Dane taktyczno-techniczne

Konstrukcja: analogiczna jak w I-221

Napęd: silnik AM-39FB i dwie turbosprężarki TK-300B, ~AW-9Ł-22B z czterema bardzo szerokimi łopatami (40 cm)

Uzbrojenie: 2 działka SzWAK 20 mm z zapasem 200 naboi

Dane techniczne:

Długość 9,50 m
Rozpiętość 13,0 m
Powierzchnia nośna 22,38 m2
Masa własna kg
Masa całkowita 3745 kg
Prędkość maksymalna 693 km/h
Prędkość minimalna km/h
Czas wznoszenia na 5000 m 4,8 min
Pułap normalny 14100 m
Zasięg 1400 km

Powrót do samolotów radzieckich

Powrót do strony głównej